ส่งรัก ---> ส่งยิ้ม

...นิทาน... ฉันรู้จักคำนี้ตั้งแต่จำความได้

แม้จะฟังรู้เรื่องไม่รู้เรื่องบ้าง แต่ความรู้สึกสำหรับฉันตอนนั้น นิทาน ..เป็นเรื่องชวนฝัน

ฉันไม่ใช่เด็กที่พ่อแม่ชอบเล่านิทานให้ฟังก่อนนอนทุกคืน เหมือนเด็กสมัยนี้

เลยไม่ค่อยคุ้นเคยกับการให้คนอื่นเล่าให้ฟัง

พอโตขึ้นสักหน่อย เริ่มอ่านออก เขียนได้  พ่อจะชอบซื้อนิทานมาให้อ่าน

และนิทานที่นิยมอ่านกันคงหนีไม่พ้น หนูน้อยหมวกแดง

นางเงือกน้อย (Little mermaid) ลูกหมูสามตัว ลูกเป็ดขี้เหร่

Beauty & the Beast  สโนว์ไวท์ และที่จะขาดไม่ได้คือ นิทานอีสป

ฉันชอบอ่านนิทานอีสป เหตุผลง่าย ๆที่ชอบอ่าน คือแต่ละเรื่องค่อนข้างสั้น

ตอนสุดท้ายมักจะมีคติสอนใจดี ๆ ให้ฉันอ่านเสมอ

 (แต่เหตุผลส่วนใหญ่ก็คงหนีไม่พ้นเนื้อเรื่องสั้นนั่นเอง พูดให้ดูดีไว้ก่อน)

ซึ่งจะเหมาะกับเด็กขี้เกียจอย่างเจ้าของบล็อกเป็นที่สุด

นอกจากนิทานอีสป ก็จะมีนิทานพื้นบ้านนี่แหละที่ฉันชอบอ่าน

อย่าง ปลาบู่ทอง  นางสิบสอง  นางผมหอม  แก้วหน้าม้า  (สมัยไหนเนี่ย ^^)

ด้วยความชอบอ่านนิทาน ตอน ป.6 ครูเลยจับไปอ่านหนังสือนิทานตอนเช้าที่โรงเรียน

ซึ่งไม่ทราบว่าที่โรงเรียนแต่ละคนเคยมีห้องกระจายเสียง (เรียกไงดีล่ะ)

คล้าย ๆ ดีเจเด็ก (เอ๊ะ ยังไง คล้าย ๆ ผีเด็กนะนั่น --")

แต่เปลี่ยนจากเปิดเพลงเป็นหลักมาอ่านข่าว และเล่านิทานเป็นหลักแทน

และเจ้าของบล็อกก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ต้องไปอ่านนิทานสดให้คนอื่นฟัง

เพราะไม่เคยได้เตรียมตัวเกิน5นาทีซักครั้ง

(ตอนนี้เลยเริ่มคิดอยาจะไปเป็นดีเจบ้างแล้วล่ะ  )

ฉันว่าโลกนี้คงไม่มีมีใครไม่ชอบนิทาน

ฉันชอบนิทาน และฉันก็อยากแต่งนิทานเป็น

ฉันเคยแต่งนิทานคั้งเดียว แต่ตอนนั้นก็ยังเด็กมาก

พอโตมาก็ไม่คิดจะแต่งอีก เพราะจินตนาการเริ่มหดหาย

ฉันว่า คนที่แต่งนิทานได้ดีที่สุดคงเป็นเด็ก เพราะเด็กมีจินตนาการมากกว่าผู้ใหญ่

เรามักจะได้เห็นเรื่องแปลก ๆ และสิ่งที่เราคาดไม่ถึงจากนิทานที่เด็กแต่ง

ตอนเด็กนิทานก็ช่วยให้ฉันชอบอ่านหนังสือขึ้นมาได้(นิดนึง )  

ฉันก็เลยกลายเป็นพวกชอบอ่านอะไรประเภทชวนฝัน

และสิ่งที่ทำให้ฉันหลงใหลหนังสือประเภทนวนิยาย

ก็คงมีพื้นฐานมาจากนิทาน

และก็คงเป็นเพราะนวนิยายสามารถทำให้ฉันฉันเพ้อได้อย่างไม่มีลิมิตนั่นเอง

เจ้าชาย เจ้าหญิง

Do you remember me ? Do you remember our story?
It’s about a prince and a princess.

( คิดถึงครั้งที่เราอ่านเรื่องในนิทาน )


Think about you and me. When we’re reading the fairy tales.

( ทุกทุกครั้งเราได้ส่งเสียงดังดัง )


Everytime we laugh and shout aloud.

( แต่วันนี้นิทานจบลงเมื่อเราไกลกัน คิดถึงเธอจัง )


But today when you’re far away from me
The books have to be closed, I miss you so much

( ฉันไม่รู้จะเจอกับเธอ อีกเมื่อไร )


*I don’t know that when I will to see you again.
I will wait for you until we meet again.

( รู้บ้างไหม มีใคร อยากเห็นหน้าเธอ )


Do you know someone do want to see your face.
Do you know that I just want to see your face.

( อย่าลืมนะนิทานเรื่องเดิม ที่เราคุยกัน อยากเป็นอย่างในนั้น )


Don’t forget the tales we love to talk about.
Don’t forget the tales we always talk about.


* *อยากจะเป็นเหมือนในนิทาน ที่เธอนั้น เล่าให้ฉันฟัง
มีปีศาจร้าย มีบ้าน มีวัง มีเธอนั้นเป็นเจ้าหญิง ฉันเป็นเจ้าชาย


( * ,** )


คราวใดได้อ่านนิทาน เรื่องที่มีเจ้าหญิง เจ้าชาย
ก็จะมีภาพเธอเป็นเจ้าหญิง โว้ โว โว

ปล.รู้สึกเหมือนตัวเองโตมาพร้อม ๆ กับนักร้องวงนี้ (คงไม่ต้องบอกว่ารุ่นไหน)

แต่ก็ถือว่าวัยรุ่นนะคะ อิอิ

edit @ 6 Dec 2007 10:07:50 by :::Be_My_Guest:::