ทอฝัน # สินจัย + ความฝันเล็ก ๆ กับใจเล็ก ๆ
posted on 25 Aug 2007 01:04 by bemyguests
มีใครที่มีความฝัน แล้วเคยทำความฝันนั้นให้กลายเป็นจริงได้บ้างแล้วคะ ?
เชื่อค่ะว่าทุกคนมีความฝันเป็นของตัวเอง
แต่ถ้ามัวแต่นั่งฝัน มันก็ก็คงได้แค่ฝัน จริงมั้ยคะ?
เรามาทอฝันให้เป็นจริงกันดีกว่านะคะ
เอาเป็นว่าใครที่ฝันอยากจะเป็นอะไร อยากจะทำอะไร
ก็ขอให้ค่อย ๆ ถักทอความฝันของตัวเอง จนกลายเป็นรูปเป็นร่างให้ได้นะคะ
เอาใจช่วย เพราะเจ้าของบล็อกก็มีความฝันเหมือนกันค่ะ
แต่คิดว่าคงจะกลายเป็นรูปเป็นร่างได้ยาก
ถ้าเปรียบความฝันเป็นเหมือนการทอผ้า
สถานะของความฝันคงกำลังอยู่ในขั้นการเพาะเลี้ยงตัวหนอน - -"
บังเอิญว่า วันนี้มีโอกาสได้ฟังสัมมนาที่มหาวิทยาลัย
โดยมีคุณป้านิดา เจ้าของสนพ.แสงแดดมาเป็นวิทยากร
ทำเอาเจ้าของบล็อกคลั่งค่ะ
เพราะชอบแนวความคิดที่ไม่เหมือนใครของป้านิดามาก
จนไม่สามารถเก็บความรู้สึกดี ๆ ไว้คนเดียว จำเป็นต้องเอามาเล่าสู่กันฟัง ^^
ความจริงไม่เคยรู้จักป้านิดามาก่อนค่ะ เคยแต่ได้ยินชื่อสำนักพิมพ์
แต่วันนี้เป็นโอกาสที่ดีจริง ๆค่ะ
ที่ได้เจอเจ้าของสนพ.ที่เป็นทั้งคนเขียนหนังสือเองอย่างป้านิดา
ความจริงป้านิดา ก็จบจากคณะครุศาสตร์ สาขาคณิตฯเหมือนกันค่ะ
แต่ด้วยความรักการอ่าน ตอนนี้เลยผันตัวเองเข้าสู่วงการหนังสือ
ถ้าให้เล่าจริง ๆ คงเล่าไม่จบค่ะ เพราะป้านิดาพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องหนังสือ
และความรู้เยอะแยะมากมาย
เอาเป็นว่ามาถึงเรื่องความฝันของจขบ.ดีกว่า
จขบ.ฝันอยากเป็นนักเขียนค่ะ แต่เริ่มมารู้ตัวว่าพอเขียนจริง ๆ แล้ว
ไม่ค่อยได้เรื่องสักเท่าไหร่ เลยเริ่มปลง - -"
(อ้าว ล้มเลิกความฝันเอาง่าย ๆ ซะงั้น)
จากนักเขียนตอนนี้เลยขอแค่มีร้านหนังสือเป็นของตัวเองก็พอ
ด้วยความชอบอ่านหนังสือ
(อ่านหนังสือกับเค้าเหมือนกันนะคะ แต่เป็น นวนิยายค่ะ )^^
(ดูแก่ ๆ ชอบกล)
จขบ.เลยชอบไปยืนแอบอ่านหนังสือในร้านเป็นกิจวัตร
ที่ต้องแอบเป็นเพราะใช้เวลาในการเลือกหนังสือนานค่ะ
ยกเว้นกรณีที่เป็นหนังสือของคุณ ม.มธุการี หรือ เพชรน้ำค้างจะซื้อแบบไม่ต้องคิด
เพราะเป็นนักเขียนในดวงใจ เรียกว่าปลื้มมาก ๆ
ไม่รู้ว่าฝันที่ว่าจะไปไกลซักแค่ไหน
แต่ก็แอบหวังเล็ก ๆ ว่าคงมีวันนั้น
ฟังเพลงนี้ทีไรยิ้มทุกทีค่ะ มีความสุขมาก ๆ
อาจจะเก่าไปหน่อย แต่เพลงน่ารักแบบไม่ต้องปรุงแต่งอะไรมาก
เนื้อหาเพลงออกไปในแนวสร้างครอบครัวรึเปล่าคะเนี่ย - -"
ว่าแล้วก็ต้องหาคนสร้างรัง(รัก)ร่วมกันในอนาคต 55 ล้อเล่นค่ะ
เริ่มเพ้อเจ้อ (คงเพราะอ่านนิยายมากไป) ^^
แต่จะว่าไปที่ exteen เราก็อยู่ร่วมกันภายใต้หลังคาเดียวกัน
เพื่อนบ้านทุกคนน่ารัก เปรียบเสมือนครอบครัวเดียวกัน
เป็นบ้านอีกหลังที่ให้ความอบอุ่นได้ไม่ต่างจากบ้านจริง ๆ ค่ะ
ทอฝัน
ศิลปิน พี่นก สินจัย
ทีละนิด..ทีละน้อย.. ทำให้มันเป็นจริง..
ครั้งละนิดครั้งละน้อย..ฝันก็คงจะจริง..
ฟางเส้นบางๆ ถักทอประสานเป็นรัง
ใบไม้เป็นดั่งหลังคา
ฟางครั้งละเส้น สร้างรังให้สวยขึ้นมา
เพียงพอพึ่งพาพอพักพิง
เราก็มีความฝันเหมือนนกที่สร้างรัง
บ้านเพียงสักหลังสวยสดใส
รังที่เธอกับฉันสร้างมันด้วยความเข้าใจ
เราจะเติมแต่งไปด้วยใจที่รวมเป็นดวงเดียว
เรียงร้อยคืนวัน ผูกพันประสานเยื่อใย
ทอฝันในใจทุกวัน
มีรักเป็นฟางสร้างรังที่ฝันด้วยกัน
เป็นรังของเรา รังของเรา
คอยจนถึงวัน วันของเรา
ปล. เอนทรี่นี้เป็นเอนทรี่แอบเพ้อของเจ้าของบล็อกค่ะ อย่าว่ากัน
ว่างๆอยู่ ก็ขอโม้ซักนิด
ตอนเด็กๆ ฝันแรกและฝันเดียวที่มี คืออยากเรียนสถาปัตย์และเป็นสถาปนิก ทั้งความชอบในเรื่องศิลปะ + กับสอบเลขได้เต็มมาตลอด แต่ตอนเรียน ม.ปลาย ดันสอบฟิสิกส์ได้ 0 (ศูนย์ตัวแดงๆเลยคร๊าบท่านผู้อ่าน) ความฝันเป็นอันสิ้นสุดลง เพราะบ้านอาจจะพัง ถ้าเราออกแบบ
หลังจากนั้นความฝันก็เริ่มหลากหลาย ชอบอย่างเดียวไม่พอ ต้องถนัดด้วย (เหมือนความรักที่ต้องเหมาะสมด้วย
คุณครูที่เคารพแนะนำให้ไปเรียนรัฐศาสตร์ บอกอย่างเราน่าจะไปได้ดี แต่คะแนนมันก็สูงพอสมควรนะ และใจก็ยังอยากเป็นสถาปนิก
แต่ช่วงก่อนนั้นไม่นาน มีปัญหาทางบ้านนิดหน่อย หากเอนท์ไม่ติดคงต้องไปเรียนรามฯ แบบหาเงินส่งตัวเองเรียน ตอนเอนท์ก็เลยเลือกคณะที่คะแนนต่ำๆ แถมเป็นต่างจังหวัดทั้งหมด (ถือโอกาสหนีออกจากบ้านไปในตัว
และก็ติดสมใจที่ ม.สงขลานครินทร์ คณะศึกษาศาสตร์ สายศิลป์... แต่ก็ออกมาเอนท์ใหม่ด้วยเหตุผลส่วนตัวหลายประการ หนึ่งในนั้นคือ (ใครที่เคยเรียนจะรู้) คณะศึกษา ตั้งอยู่พรมแดนปัตตานี เอ้ย...ไม่ใช่เรื่องนั้น พูดยังกะไม่ใช่ประเทศไทย
ปีต่อมาก็เลือกตามที่ตัวเองใฝ่ฝันแบบเรียงอันดับเป็น ศิลปากร จุฬา ลาดกระบัง ก็แห้วหมด... และท้ายที่สุดก็ไปเรียนจนจบ ม.รามคำแหง สาขาสื่อสารมวลชน หลังเรียนจบก็ทำงานมาหลายอย่าง ตรงสายมั่ง ไม่ตรงมั่ง (ฝันกระจัดกระจายไปหลายที่ตั้งแต่สอบได้ศูนย์ครั้งนั้น) แต่ก็ยังคงฝันต่อไป ต่อปาย...
#1 By Here Be.๛๛๛๛ (210.246.64.179) on 2007-08-25 03:57